Inhoud
Het Alhambra, opgenomen als werelderfgoed, bevindt zich in Granada, Spanje. Prachtig paleiscomplex en fort dat de monarch en het hof van het Nasrid-koninkrijk Granada huisvestte. Het Alhambra is een ommuurde stad die het grootste deel van de Medina-heuvel beslaat.
Toen de katholieke vorsten, Isabella en Ferdinand, het koninkrijk Granada veroverden, verdreven ze de koning van Granada, Boabdil, die verdrietig was omdat hij verloren had wat hij 'het aardse paradijs' noemde. En toen hij wegging, huilde hij in het bijzijn van zijn moeder, terwijl hij achteromkeek terwijl hij wegliep, richting zijn Granada, en zij zei tegen hem: huil als een vrouw, wat je niet wist te verdedigen als een man.
Op weg naar de kust van Granada is er een bergpas genaamd "El Suspiro del Moro", een naam die aan deze legende is ontleend, aangezien je vanaf dit punt de hele stad en het Alhambra in de verte kunt zien, en vanwaar Boabdil zou zijn gestopt om zijn verloren koninkrijk te bewonderen en kon niet nalaten te huilen.
De belangrijkste gebouwen zijn: Alcazaba van het Alhambra met zijn terras van de Torre del Cubo, de Adarve van de noordelijke muur, de Plaza de Armas met zijn terras, de Torre de la Vela, de Torre del Homenaje, de Torre de los Hidalgos, La Torre Quebrada, de Torre Adarguero, de Tuin van de Adarves, de Nasrid-paleizen: een complex gevormd door het Paleis van Comares en het Paleis van de Leeuwen. Chronologisch werden ze gebouwd na de citadel, de generalife en de Partal, en hun constructie dateert uit het eerste derde deel van de 14e eeuw. Het vormde het hoofdkwartier van de administratieve functies, van de rechtbank, het protocol, het pensioen en het privé-genot.
Als u de toegangstrap afdaalt, vindt u de volgende kamers: de Mexuar, de oudste kamer. In de Arabische tijd diende de Patio del Mexuar of de Gouden Kamer als rechtszaal en rechtszaal voor belangrijke zaken.
Het lot dat dit gebied in de Arabische tijd is overkomen, is niet met zekerheid bekend. Het is bekend dat het werd aangepast als kamer voor Isabel van Portugal, voor haar verblijf in het Alhambra, hoewel ze er nooit in heeft gewoond. Aan de gevel van de kamer vallen de kapitelen van de toegangsboog op. Binnen in de kamer valt het plafond op, gemaakt van cederhout en versierd met dennenappels en schelpen. Onder hem zijn de ramen gesloten met traliewerk. Twee rechthoekige covers omzoomd met een keramische rand. De kamer is versierd met gotische schilderijen en schilden en emblemen van de katholieke vorsten.
De façade van het paleis werd gebouwd in opdracht van Mohamed V en werd ingehuldigd in 1370. Het is een binnengevel die niet vooruitloopt op de majesteit van het interieur van het paleis.
Dankzij de restauratie van de leeuwen en de beker van de fontein is bekend dat zowel de leeuwen als de beker dateren uit de 14e eeuw en van dezelfde oorsprong en hetzelfde materiaal zijn (marmer uit Macael, Almería), waarbij de fontein als geheel, zowel leeuwen als beker, tegelijkertijd wordt vervaardigd. Deze ontdekking corrigeert de informatie die de oorsprong van de leeuwen aangaf in een paleis, vóór het Alhambra, dat toebehoorde aan de eerste vizier van de Zirid-dynastie Samuel Ibn Nagrella. Op hun beurt zijn er drie typologieën van leeuwen ontdekt op basis van hun onderscheidende formele elementen. Elk exemplaar bestaat uit een groep van vier leeuwen met twee tot twee overeenkomsten in hun kenmerken: neus, manenvacht, kaken en positie en reliëf van de staart. De fontein als zodanig is een allegorie van de macht die in de sultan berust.
De Hal van de Koningen, de Hal van de Twee Zusters, de Hal van de glasramen en het uitkijkpunt van Daraxa of Lindaraja, de keizerlijke kamers, de keizerlijke kamer, de koninginnenkamer, de Patio de la Reja of de los Cipreses, El Partal, enz.
De baden zijn de parel van het Arabische huis. Baden is voor moslims een religieuze verplichting. Het Generalife, de Yannat al-Arif in de tijd van Nasrid, is de villa met tuinen die door de moslimkoningen van Granada werd gebruikt als een toevluchtsoord en rustplaats. Het belangrijkste deel bestaat uit de tuinen. Het werd opgevat als een landelijke villa, waar siertuinen, boomgaarden en architectuur werden geïntegreerd, in de buurt van het Alhambra. Het werd door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed.
Er zijn ongeveer 10.000 inscripties in het Alhambra, de meeste gedichten, zinnen, teksten uit de Koran en ejaculaties. Ze zijn allemaal in klassiek Arabisch en vele komen overeen met de dichters van het hof van Yusuf I in de 14e eeuw. De kamers van de Nasrid-koning in het Comares-paleis zijn die met het grootste aantal teksten, 3.116, 35% van het totaal, verzameld in het epigrafische corpus van het Alhambra, gedrukt door de CSIC; deze kunnen oorspronkelijk voor de gelegenheid zijn gecomponeerd of van tevoren zijn geschreven. Ibn al-Zayab, Ibn al-Khatib en Ibn Zamrak zijn de auteurs van de meeste ervan. De drie schrijvers vormden het grootste deel van de dichters aan het hof van Yusuf I.
