Inhoud
Diego García de Paredes, werd geboren in Trujillo, Spanje, op 30 maart 1468 en stierf in Bologna, Italië, op 15 februari 1533, genaamd "De Samson van Extremadura", een Spaanse soldaat die als infanteriekapitein vocht in de oorlogen van Granada, Griekenland, Italië, Noord-Afrika en Navarra. Ongeslagen duellist in talloze ereslagen, kapitein van de persoonlijke garde van paus Alexander VI, condottiere in dienst van de hertog van Urbino en de Colonna, kolonel van de infanterie van de katholieke vorsten onder bevel van de grote kapitein, kruisvaarder van kardinaal Cisneros, veldheer van keizer Maximiliaan I, kolonel van de Heilige Liga en ridder van de Gulden Spoor in dienst van Karel V. Hij was de beroemdste Spaanse soldaat van die tijd, bewonderd door zijn tijdgenoten als een prototype van moed, kracht en militaire glorie. Zijn krachtige wapen was een gemonteerd zwaard.
Betrouwbaar nieuws over het leven van García de Paredes begint in 1496, na de dood van zijn moeder, Doña Juana de Torres, in Trujillo. Vrij van familiebanden (zijn vader Sancho de Paredes was in 1481 overleden) bracht zijn avontuurlijke geest hem naar het Italië van de Renaissance. Diego landde eind datzelfde jaar in Napels, vergezeld van zijn bastaardbroer, Álvaro de Paredes; De oorlog om het Napolitaanse koninkrijk tussen de Spanjaarden en de Fransen was echter onlangs opgehouden, en wegens gebrek aan lonen reisden ze naar Rome om de paus te dienen; Door gebrek aan salaris verdienden ze een korte periode de kost naast andere Spanjaarden die op zoek waren naar "het fortuin van vijanden", duels en nachtelijke confrontaties in de straten en buitenwijken van Rome, waarna ze hun tegenstanders hun capes ontnamen, het meest waardevolle kledingstuk, dat ze vervolgens verkochten op de clandestiene markt van Napels. Omdat hij dit oneervolle leven voor een edelman niet wilde leiden, besloot Diego zichzelf bekend te maken aan een familielid van hem in het Vaticaan, kardinaal Bernardino de Carvajal, die zijn sociale situatie aanzienlijk verbeterde.
Paus Alexander VI had niet al te veel aanbevelingen nodig: verblind nadat hij tijdens een dispuut in het Vaticaan had opgemerkt hoe die herculische Spanjaard, slechts gewapend met een zware ijzeren staaf, een delegatie van arrogante Italianen had vernietigd "waarbij hij vijf doodde, tien verwondde en de rest goed mishandeld en buiten gevecht liet", benoemde hij de Extremaduraanse lijfwacht in zijn escorte, terwijl Diego de Vaticaanse wacht leidde, de voorganger van de beroemde Garde Zwitserland, en aanvoerder van de legers van Caesar Borgia in zijn campagnes in het Italiaanse Romagna.
Als kapitein van de Borgias kwam hij samen met de Spaanse troepen onder bevel van Gonzalo Fernández de Córdoba tussenbeide bij de gevangenneming van de Biskajeaanse kaper Menaldo Guerra, die de haven van Ostia onder Franse vlag had overgenomen en de leiding had over de inname van Montefiascone (waar hij zijn enorme kracht demonstreerde door de ijzeren ringen van de poort van het fort af te scheuren om het pauselijke leger binnen te laten). en nam deel aan de campagne tegen de baronnen van Romagna: veroveringen van Imola, december 1499, en Forlí, januari 1500, heldhaftig verdedigd door Catherine Sforza. Bij deze acties viel hij samen met andere Spaanse kapiteins in dienst van de Borgia, zoals Ramiro de Lorca, Hugo de Moncada of Miquel Corella (Micheletto).
Op dat moment was hij betrokken bij een van zijn beroemde erezaken: de uitdaging vond plaats met een Italiaanse kapitein van de Borgia genaamd Césare de Romein; Het duel vond plaats in Rome en eindigde met de overwinning van Diego, die het hoofd van zijn vijand afsloeg "omdat hij niet wilde begrijpen dat hij zich overgaf". De dode man moet echter een belangrijk persoon zijn geweest en de gebeurtenis veroorzaakte grote opschudding in het Vaticaan, resulterend in het ontslag van García de Paredes uit het bevel over zijn compagnie en zijn daaropvolgende gevangenneming. Diego slaagde erin te ontsnappen aan het pauselijke leger en ging dienen als huursoldaat voor de hertog van Urbino, een vijand van de Borgia's, en hielp hem zijn bezittingen te behouden. Omdat hij na de Romagna-oorlog niet met de paus kon terugkeren en er ook geen Spaanse troepen waren om zich bij aan te sluiten, begon hij een tijdlang als condottiere te dienen in opdracht van de machtige Italiaanse familie Colonna, onder bevel van Prospero Colonna.
Het was op de muren van Kefalonia, waar de legende van Diego García de Paredes echt begon: de kracht van een man met ongelooflijke kracht die drie dagen weerstand bood tegen een garnizoen van Turkse soldaten kon alleen gelijkenis vinden in de verhalen over de heldendaden van Hercules en Samson; Het commentaar van de troepen bracht hem met hen in verband, aangezien hij vanaf dat moment onder de Spaanse soldaten bekend stond als "De Samson van Extremadura", de reus van bijbelse krachten, en door bondgenoten en vijanden als "De Hercules en Samson van Spanje".
