Inhoudsopgave
De geboorte van Filips II, koning van Spanje en Portugal, in Valladolid op 21 mei 1527 vervulde zijn ouders, keizer Karel V en Vrouwe Isabel van Portugal, met vreugde. Kleine Felipe wordt op 10 mei 1529 beëdigd als erfgenaam van de kroon van Castilië in het klooster van San Jerónimo in Madrid.
In de volgende afbeelding die overeenkomt met een schilderij van Filips II, zie je in zijn linkerhand zijn karakteristieke zwaard met een lusgarnizoen, type slang, typisch voor de Renaissance. Het was het garnizoen dat de minste bescherming bood ten tijde van de gevechten, gevolgd door de granaten, zoals de folie-garnizoenen; Komzwaarden waren degenen die de hand het meest beschermden bij frontale aanvallen.
De term rapierzwaard, typisch voor de Spaanse Renaissance, is een zwaard met een lang, recht lemmet dat met één hand wordt gehanteerd. Het wordt een rapierzwaard genoemd omdat het werd gedragen als accessoire bij kleding, over het algemeen gebruikt voor mode en als wapen voor persoonlijke verdediging. De relaties van Don Felipe met zijn moeder waren zeer nauw, dus de dood van Doña Isabel in 1539 was een zeer harde klap voor de kleine prins. Datzelfde jaar begon hij zijn politieke taken toen hij regent van het koninkrijk werd voordat zijn vader naar de stad Gent vertrok. Felipe was twaalf jaar oud.
Hij trouwde zijn eerste huwelijk in 1543 met zijn nicht María Manuela van Portugal. Slechts een jaar later werd hij weduwe na de geboorte van zijn vrouw Prins Charles. In hetzelfde jaar van zijn huwelijk werd Felipe opnieuw regent van Castilië. In 1554 zou hij opnieuw trouwen, de nieuwe vrouw zal de koningin van Engeland zijn, Mary Tudor, aangezien Karel V vooral geïnteresseerd was in de Engelse alliantie. Filips II ontving vervolgens de titel van koning van Napels en hertog van Milaan en verhuisde op 25 juli 1554 naar Londen om zijn huwelijk te vieren.
Hij werd in 1558 voor de tweede keer weduwe en trouwde voor de derde keer met de jonge Isabel de Valois. De dood van Isabel de Valois in 1568 en de invasie van de Prins van Oranje in Nederland zouden ertoe leiden dat het jaar 1568 zou worden beschouwd als het "annus horribilis" van Filips' regering. Hij werd voor de derde keer weduwe, zonder mannelijke erfgenaam en terwijl er een oorlog op komst was in Noord-Europa. In 1570 trouwde hij opnieuw, zijn vierde, en de uitverkorene was zijn eigen nichtje, Doña Anna van Oostenrijk. Het echtpaar krijgt vijf kinderen, waarbij alleen de erfgenaam van de kroon, de toekomstige Filips III, zal overleven. Doña Anna zou in 1580 sterven, maar de koning zou niet hertrouwen en zijn laatste jaren als weduwnaar doorbrengen.
Het slangenluszwaard van Filips II
In 1555 ontving hij de soevereiniteit over Nederland van zijn vader, Karel I. Zijn relatie met de Nederlanders en Duitsers was zeer nauw en hij werd een monarch die geliefd was bij zijn onderdanen. Het jaar daarop deed Karel I afstand van de kronen van Castilië en Aragon aan zijn zoon, waardoor Filips de belangrijkste eigenaar van het rijk van zijn tijd werd.
De regering van Filips II valt samen met het stadium dat bekend staat als de Renaissance. Hoewel de ideologische verandering niet zo extreem is als in andere landen; Er is geen abrupte breuk met de middeleeuwse traditie, de religieuze literatuur verdwijnt niet, en het zal in de Renaissance zijn dat ascetische en mystieke auteurs opduiken; Om deze reden is er sprake van een Spaanse Renaissance die origineler en gevarieerder was dan in de rest van Europa.
Filips II moderniseerde en versterkte het bestuur van de Spaanse monarchie, waardoor het afstand nam van middeleeuwse tradities en het streven naar universele heerschappij die de katholieke monarchie van zijn vader had vertegenwoordigd. Hij ontwikkelde een gecentraliseerde bureaucratie, waarover hij direct en persoonlijk toezicht op de zaken uitoefende. Filips moest de monarchie drie keer failliet verklaren (1560, 1575 en 1596).
Op het gebied van het buitenlands beleid begon de regering van Filips II met de bevrijding van de Kroon van keizerlijke verantwoordelijkheden (1556), het opgeven van het project van de unie met Engeland vanwege de dood van Mary Tudor (1558) en de militaire overwinningen van Saint Quentin (1557) en Gravelines (1558), die het terugkerende conflict met Frankrijk tijdelijk tot bedaren brachten (Vrede van Cateâu Cambrésis, 1559). Hij stierf in 1598 in het El Escorial-paleis dat hij had laten bouwen. Hij werd opgevolgd door Filips III, zoon uit zijn vierde huwelijk (met Anna van Oostenrijk)
Ontdek de zwaarden van Filips II
ZIE ALLE SOORTEN ZWAARDEN
