Inhoudsopgave
Het Gladius-zwaard uit het oude Rome is een tweesnijdend zwaard dat door de Romeinse legioenen werd gebruikt. Gladius is de Romeinse term die wordt gebruikt om het zwaard aan te duiden. Het had een lengte van ongeveer een halve meter, hoewel ze ook op maat werden gemaakt.
Romeinse soldaten waren praktisch als het erom ging hun vijanden te doden en de punt van het gladiuszwaard 5 centimeter in het lichaam van de tegenstander steken was voldoende om hem neer te halen.
De Romeinse gladius is een aangepaste versie van de korte zwaarden die door de Keltiberische huurlingen (gladius hispaniensis) in dienst van Hannibal werden gebruikt tijdens de Punische oorlogen.
Ze konden ook worden gebruikt door te hakken, wat vaak niet veel nut had, aangezien de vijand een maliënkolder kon dragen; Als het zo was dat ze moesten knippen, hadden ze een dubbele rand.
De originele Spaanstalige zwaarden werden per persoon opgemeten en gemaakt van hoogwaardig ijzer, dat op een speciale manier werd behandeld, wat resulteerde in uitzonderlijke wapens.
Het einde van het gebruik van dit effectieve wapen, beschouwd als het beste zwaard dat ooit heeft bestaan vanuit praktisch en strategisch oogpunt, en het zwaard dat in de oudheid de meeste doden veroorzaakte, werd gemarkeerd door het Midden-Rijk. De gladius was een verbetering ten opzichte van de falcata vanwege de verandering in metaal, waardoor hij lichter werd.
Het gladiuszwaard is ontworpen voor snelle stuwkrachtaanvallen. Dit was erg praktisch, aangezien de Romeinse legioensoldaat die het zwaard droeg dekking zocht achter een scutum; Zodra de vijand onnodig zijn slag op het schild of pantser van de Romein had losgelaten, of zich daarop voorbereidde, lanceerde de Romein een snelle aanval met zijn behendige gladius, waarbij hij de rivaal neerstak en doodde.
De gladius werd vervangen door de spatha, gekopieerd van de Germaanse barbaren.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=j3_cgK3oYBg[/embedyt]
